نگهداری از کفش چرم در زمستان

زمستان برای کفش چرم دو خطر دارد و هر دو هم قابل پیشگیری‌اند: رطوبت، و نمکی که برای آب کردن یخ روی پیاده‌رو می‌پاشند. رطوبت چرم را نرم و بی‌شکل می‌کند و نمک آن را از داخل خشک می‌کند تا جایی که ترک بخورد. کاری که باید بکنید پیچیده نیست، ولی باید همان شب انجام شود، نه آخر هفته.

۱) همان لحظه که به خانه رسیدید، کفش را پاک کنید

یک دستمال نمدارِ کمی مرطوب کافی است. هدف این است که نمک را قبل از خشک شدن بردارید؛ نمکی که خشک شود و بماند، به‌مرور رنگ چرم را می‌بَرد. اگر رد سفید نمک قبلاً روی کفش نشسته، سرکهٔ سفید را با آب نصف‌نصف مخلوط کنید و با دستمال تمیز آرام روی همان قسمت بزنید. سرکه نمک را خنثی می‌کند؛ فشار دادن و سابیدن کاری نمی‌کند جز آسیب زدن به سطح چرم.

۲) بگذارید در دمای اتاق خشک شود

این مهم‌ترین بند این مقاله است: کفش خیس را کنار شوفاژ، جلوی بخاری، روی رادیاتور یا زیر آفتاب مستقیم نگذارید. حرارت، آب را از چرم بیرون می‌کشد و با آن روغن‌های چرم را هم می‌بَرد؛ نتیجه‌اش چرمی است که سفت و شکننده می‌شود و دیگر برنمی‌گردد. جای خنک، دور از حرارت، و صبر.

۳) قالب سدر بگذارید

قالب چوبی سدر دو کار هم‌زمان می‌کند: شکل کفش را نگه می‌دارد و رطوبتی را که از داخل — یعنی از پای خودتان — جمع شده می‌کشد. چوب سدر این رطوبت را می‌گیرد بی‌آنکه خود چرم را خشک کند، و نمکِ ناشی از عرق را هم که در طول روز داخل کفش نشسته با خودش می‌بَرد. اگر قالب سدر ندارید، کاغذ مچاله‌شده بهتر از هیچ است، ولی هر چند ساعت باید عوض شود.

۴) بعد از هر پاک‌سازی، روغن را برگردانید

هم نمک و هم سرکه چرم را خشک می‌کنند. پس بعد از هر بار که یکی از این دو را از کفش گرفتید، نوبت کرم یا واکس مرطوب‌کننده است. مقدار کم، با دستمال نرم، و بگذارید بنشیند. این همان کاری است که تفاوت یک جفت بوت سه‌ساله و یک جفت بوت یک‌ساله را می‌سازد.

و یک نکتهٔ آخر: کفشی که هر روز پوشیده می‌شود هیچ‌وقت فرصت خشک شدن کامل پیدا نمی‌کند. اگر می‌توانید دو جفت را یک‌درمیان بپوشید، عمر هر دو بیشتر از دو برابر می‌شود.